بسم الله/


فرمود هدف خلقت همه ی همه ی همه ی شما «عبودیت» است؛ که «ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلَّا لِیَعْبُدُونِ [۱]». آن قدر که اصلاً اگر عبودیت نبود، جن و انس را خلق نمی کردم.

.::.

به حبیبش گفته بود «ای احمد! اگر تو نبودی امکان نداشت آسمان ها را خلق کنم». جمله اش تمام نشده، قید گذاشت و گفت «اگر علی (ع) نبود، امکان نداشت تو را خلق کنم». بعد که خلقت آسمان ها را به حبیب و خلقت حبیب را به ولیّ مقیّد کرد، قید سومی گذاشت برای هر دو تایشان: «اگر فاطمه (س) نبود، امکان نداشت شما دو تا را خلق کنم» [۲].
انگار که خلق عالَم در گروی خلق مقام نبوتِ نبی باشد و خلق نبوتِ نبی در گروی خلق ولایت ولیّ. انگار که خلق عالَم و نبی و ولیّ و همه و همه در گروی خلق فاطمه (س) باشد. انگار که نبی آمده تا نبوت را برساند به ولایت؛ انگار که ولی آمده تا ولایت را برساند به عبودیت. انگار که هدف خلقت، فاطمه (س) باشد. انگار که فاطمه (س) همان مقام عبودیّت باشد.




+ او شب قدر است (کلیک +).

.::.


[۱] جن و انس را نیافریدم مگر برای آن که مرا عبودیت کنند.

(مبارکه ذاریات؛ شریفه پنجاه و ششم)


[۲] یا احمد! لو لاک لمّا خلقتُ الافلاک؛ و لو لا علیٌّ لمّا خلقتُک؛ و لو لا فاطمةُ لمّا خلقتُکُما.

جنةالعاصمة؛ صفحه ۱۶۸